Praca poświęcona jest analizie sposobów postrzegania mocarstw oraz ich rywalizacji w dyskursie publicznym Kirgistanu w latach 2001–2014. Autorka, wykorzystując metodologię analizy dyskursu oraz narzędzia teorii ugruntowanej, bada niemal 500 wypowiedzi kirgistańskich elit politycznych i symbolicznych, rekonstruując obrazy Rosji, Stanów Zjednoczonych, Chin i Turcji. Szczególną uwagę poświęca problemowi wielowektorowej polityki zagranicznej oraz postrzeganiu miejsca Kirgistanu w regionalnym i globalnym układzie sił. Praca ukazuje złożoność narracji dotyczących tzw. „Nowej Wielkiej Gry” w Azji Centralnej oraz odsłania napięcie między peryferyjnym postrzeganiem państwa a aspiracjami do podmiotowości międzynarodowej.