Lektura wspomnień prof. Lipkowskiego to czysta przyjemność dzięki wartkiemu językowi i humorowi snutej przez niego opowieści. Myślę, że można nimi zainteresować szersze grono czytelników. […] W wielkim uproszczeniu, pierwsza część książki to biografia w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Profesor opowiada w kolejności chronologicznej o swoim dzieciństwie, młodości, a następnie o swoich badaniach i karierze w różnych instytucjach naukowych. Płynnie przeplatane są tu wątki naukowe z życiem prywatnym, oraz komentarzami dotyczącymi polityki naukowej. Druga część, nieco mniejsza objętościowo, to szczegółowy i pełen anegdot opis podróży profesora podczas konferencji naukowych na całym świecie, od Japonii, przez Ameryką, aż po Afrykę. Wreszcie, krótki apendyks na końcu książki poświęcony jest rodzinie oraz współpracownikom profesora. Całość jest spójną, lekką, i intrygującą lekturą dającą wgląd w historię życia jednego z najwybitniejszych polskich chemików.

Z recenzji dr hab. Marcina Krasnodębskiego, prof. PAN

Autobiografia profesora Janusza Lipkowskiego jest wyjątkowa. Bowiem oprócz spraw merytorycznych i zawodowych Autor zdecydował się na szczegółowe przypomnienie tego co nazywamy na ogół ,,życiem codziennym”. Dzięki temu uzyskaliśmy nieoczekiwanie świadectwo o życiu uczonego niejako ,,od kuchni”. Informacje o miejscach, podróżach, ludziach, sytuacjach i sprawach, o których przeważnie uczeni milczą. To nieoczekiwany zupełnie walor, rzadko spotykany w biografiach naukowych. Wszystko to opisane zostało w sposób potoczny z dużym talentem literackim, być może nie zawsze oczekiwanym od chemika. A mamy do czynienia z nie byle jakim chemikiem, gdyż z chemikiem supra molekularnym, członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk i innych towarzystw naukowych. […] Jego autobiografia przypomina również wiele innych znanych i zupełnie nieznanych wątków. Warto ją przeczytać.

Z recenzji prof. dr hab. Leszka Zasztowta